Πάτησέ το, ρε

Ένας  άνθρωπoς  στη λεωφόρο Καβουρίου κρατούσε στα δυο του χέρια πατερίτσες, για να μπορέσει, τρόπος του λέγειν, να περπατήσει, με το κεφάλι σχεδόν ακουμπισμένο στην άσφαλτο.
Ένα κουβαριασμένο από την αρτηριοσκλήρωση γεροντικό κορμί, που σερνόταν για να περάσει τη λεωφόρο, κρατώντας μια γεμάτη σακκούλα.
Στεκόταν στη διαχωριστική γραμμή του δρόμου περιμένοντας κάποιος οδηγός να κάνει το αυτονόητο, να του δώσει το χρόνο να περάσει στο απέναντι πεζοδρόμιο.
Μια αλυσσίδα από, κυριολεκτικά, δεκάδες αυτοκίνητα και μηχανές έτρεχαν λες και είχαν αυτόματο οδηγό.
Ακούστηκε και  μια τσιριξιά από τον συνεπιβάτη απαστράπτουσας μηχανής πολλών κυβικών :"Πατησέ το, ρε".
Αν τολμούσε να κάνει ένα βήμα, θα τον συνέτριβαν.
Μόλις τελείωσε η μηχανοκίνητη φάλλαγγα, περπατώντας με  ρυθμό  χελώνας, κατευθύνθηκε στον κάδο απορριμάτων.
 
Ήταν η δική του απάντηση στη δική τους καφρίλα.

 

Ελληνική γλώσσα

Είναι δυνατόν,

σε πτήσεις για Ελλάδα,

να ακούμε τις οδηγίες-ανακοινώσεις από υπαλλήλους που μιλούν τα ελληνικά, όπως ο Ομπάμα;

Να μην υπάρχει η ελληνική ανάμεσα στις γλώσσες που μπορεί κανείς να επιλέξει για να δει ή να ακούσει ένα τηλεοπτικό/ραδιοφωνικό πρόγραμμα;

Είναι δυνατόν,

θέλοντας να κάνεις τσεκ-ιν σε ελληνικό αεροδρόμιο, να μην υπάρχουν, ανάμεσα σε μια εικοσάδα γλωσσών, τα ελληνικά;

Στην πόρτα του προξενείου του Σαν Φρανσίσκο η σχετική ενημέρωση για το ωράριο λειτουργίας του να είναι μόνο στα αγγλικά;

Οι πολυταξιδεμένοι "ιθύνοντες" του τόπου δεν εξοργίζονται;

Φαίνεται ότι θεωρούν τη γλώσσα εργαλείο δουλειάς.

Τη δουλειά τους κάνουν και όταν, διαπύρσιοι, με εθνική ζέση, παίζουν το ρόλο του γλωσσαμύντορα, ρητορεύοντας σε εθνικές επετείους, για την ανάγκη διαιώνισης της φυλής, των ιερών και των οσίων της..

Ο θυμός ενός παιδιού από την Αφρική

Όταν γεννιέμαι, είμαι μαύρος.
Όταν μεγαλώσω, είμαι μαύρος.
Όταν κάθομαι στον ήλιο, είμαι μαύρος.
Όταν φοβάμαι, είμαι μαύρος.
Όταν αρρωσταίνω, είμαι μαύρος
Κι όταν πεθαίνω, ακόμα είμαι μαύρος.

Κι εσύ λευκέ άνθρωπε...

Όταν γεννιέσαι, είσαι ροζ.
Όταν μεγαλώνεις, γίνεσαι λευκός.
Όταν κάθεσαι στον ήλιο, γίνεσαι κόκκινος.
Όταν κρυώνεις, γίνεσαι μπλε.
Όταν φοβάσαι, γίνεσαι κίτρινος.
Όταν αρρωσταίνεις, γίνεσαι πράσινος
Κι όταν πεθαίνεις, γίνεσαι γκρι.

Και λες εμένα έγχρωμο!!!

Η τραγωδία ενός "επαναστάτη"

Έλντριτζ Κλήβερ (1936-1998)

Είναι ο συγγραφέας του πασίγνωστου δοκιιμίου «Ψυχή στον Πάγο», το οποίο εκδόθηκε το 1968 και έγινε ένα κλασικό ανάγνωσμα όχι μόνο για τους Αφροαμερικανούς επαναστάτες αλλά και για όλη την Νέα Αριστερά ( και για μας στην περίδο της μεταπολίτευσης) και αναδείχθηκε σε μία άτυπη «Βίβλο» των μαύρων ριζοσπαστών.

Αντιδρώντας στον πατέρα του που συχνά έδερνε την μητέρα του, εντάχθηκε από πολύ νωρίς σε συμμορία ανηλίκων, απέκτησε προβλήματα με τον νόμο (κλοπή ενός αυτοκινήτου και πώληση μαριχουάνας) και κλείστηκε σε αναμορφωτήριο.

Το 1958 καταδικάστηκε σε 14 χρόνια φυλάκιση για απόπειρα ανθρωποκτονίας (όταν προσπάθησε με απειλή όπλου να βιάσει μία γυναίκα) και κλείστηκε στις φυλακές.

Στη διάρκεια του εγκλεισμού του, ήλθε για πρώτη φορά σε επαφή με πολιτικά δοκίμια ( μελέτησε εργασίες του Άγγλου ριζοσπάστη Τόμας Παίην και του παναφρικανιστή Ουϊλιαμ Ντουμπουά ) και με τα κύρια μαρξιστο-λενινιστικά έργα.

Μετά την αποφυλάκισή του, προσχώρησε στην οργάνωση των «Μαύρων Πανθήρων», που είχε ιδρυθεί στο Ώκλαντ, και πήρε το αξίωμα του "υπουργού Πληροφόρησης". Εισήγαγε την αντίληψη της διεκδίκησης των δικαιωμάτων των μαύρων στους δρόμους με το σύνθημα «καθολική ελευθερία στους μαύρους ή καθολική καταστροφή της Αμερικής».

Για να αποφύγει τη φυλάκιση , διέφυγε το 1968 στο Μεξικό και από εκεί πήγε στην Κούβα, στη Βόρεια Κορέα, την Κίνα, την Αλγερία και τη Γαλλία.

Τελικά ,όμως, έχοντας «σπάσει» από την εμπειρία του απομονωμένου φυγάδα, επέστρεψε το 1975 στις Η.Π.Α., όπου φάνηκε ότι είχε ήδη μεταστραφεί πολιτικά σε αντι-κομμουνιστή και φανατικό χριστιανό.
Περιέγραψε το καθεστώς της Κούβας ως «βουντουσοσιαλισμό», τόνισε σε άρθρο του ότι το αμερικανικό πολιτικό σύστημα είναι το πιο ελεύθερο και πιο δημοκρατικό του κόσμου, καταδίκασε την πολιτική των «Μαύρων Πανθήρων», δήλωσε ότι προτιμάει να είναι φυλακισμένος στις Η.Π.Α.παρά ελεύθερος σε άλλη χώρα.

Από υπερβάλλοντα ζήλο να ενταχθεί στο σύστημα, προχώρησε όχι μόνο σε αντι-κομμουνιστικές θέσεις και καταγγελία του αθεϊσμού που προωθούσαν οι «Πάνθηρες», αλλά και σε μία επιδεικτική προσχώρηση το 1976, τόσο του ιδίου όσο και της συζύγου του, σε ακραίο δεξιό κίνημα θρησκοληπτών.

Tο 1978 έγραψε , ως αφοσιωμένος πρόμαχος του αμερικανικού καπιταλισμού, το "Ψυχή στην Φωτιά", στο οποίο καταγγέλλει το επαναστατικό παρελθόν του.

Το 1986 έθεσε στην Καλιφόρνια εσωκομματική υποψηφιότητα στο Ρεμπουμπλικανικό Κόμμα για θέση στην Γερουσία.


Το 1988 συνελήφθη ξανά για κλοπή, ενώ βυθιζόταν ολοένα και περισσότερο στον εθισμό της κοκαϊνης. Το 1992 συνελήφθη για μία ακόμη φορά για χρήση κοκαϊνης και διάρρηξη, ενώ δύο χρόνια αργότερα νοσηλεύθηκε έπειτα από βαρύ τραυματισμό από κτύπημα ενός άλλου κοκαϊνομανή.

Το 1998 δεν έδειξε κανέναν απολύτως ενδοιασμό να καταδικάσει από την αρχή έως το τέλος της την ιστορία των «Πανθήρων», δηλώνοντας σε μια συνέντευξή του ότι

«εάν οι άνθρωποι είχαν ακούσει τον Χιού Νιούτον και εμένα την δεκαετία του 1960, η χώρα μας θα είχε ζήσει ένα ολοκαύτωμα».

Μετανάστες

Δεν ξεχνώ;

Ξένος εδώ, ξένος εκεί,

όπου κι αν πάγω ξένος,

αν πάγω και στη μάνα μου,

παραβαρώ ο καημένος.

Θα πάρω έναν ανήφορο,

να βγω σε κορφοβούνι,

αχ, να βρω κλαράκι φουντωτό,

ωχ, και ριζιμιό λιθάρι,

να βρω και μια κρυόβρυση,

στον ίσκιο της να κάτσω,

αχ, να πω τα μαύρα ντέρτια μου

και τα παράπονά μου:

τραγούδια αν έχει η μαύρη γης

κι ο τάφος χαμογέλια,

έχει και μένα η καρδιά,

που βρίσκομαι στα ξένα.

*Το δημοτικό τραγούδι "ξένος εδώ" είναι τραγούδι της τάβλας από την Ανατολική Μακεδονία.

Αναρτήθηκε από blogger Γιώργος Κατσαμάκης {http://vivliothekarios.blogspot.com/}

Ο Άνθρωπος, είναι η απάντηση, όποια κι αν είναι η ερώτηση

Σύντροφε Μανώλη Γλέζο έχεις κότσια. Πάντα είχες. Στα 19 σου και στα 88 σου χρόνια.

Τα σέβη μου

Αναρτήθηκε από Γιώργος Κατσαμάκης {http://vivliothekarios.blogspot.com/}

Ο ομφαλός της Ελλάδας

Για να γνωρίσεις την πόλη σου, πρέπει να κοντοσταθείς, να την περπατήσεις.
Κοντοστάθηκα στην Ομόνοια και είδα στο πρόσωπό της τις ρυτίδες της Ελλάδας.
Δέντρα ξερά, σαν τα μαραγκιασμένα πρόσωπα των ανθρώπων της που βρίσκουν απάγκειο στο τσιμέντο και το χώμα.
Τοπίο σκληρό.
Και δίπλα το ουρητήριο, στο πιο περίοπτο σημείο τής πρωτεύουσας πόλης.
Είναι η αρχή του κρίκου της αλυσσίδας που διακλαδώνεται στους γύρω δρόμους και
διαπερνάει τα σχολεία, τα νοσκομεία, τα γήπεδα...

Κι' εμείς, στο ίδιο έργο θεατές.