Είναι αριστερές θέσεις...
η στήριξη των "καταλήψεων", τρόπος του λέγειν, των σχολείων, χωρίς να υπάρχει, χρόνια τώρα, από τους μαθητές, ούτε καν το στοιχειώδες, πλαίσιο αγώνα και διεκδικήσεων;
Η ανοχή, στην καλύτερη περίπτωση, των καταλήψεων των πεζοδρομίων από κάθε είδους τροχοφόρα ;
Η στείρα άρνηση αποσυμφόρησης δημόσιων υπηρεσιών και η πλήρωση άλλων που υπολειτουργούν;
Οι ιδεοληψίες, ή και φοβίες, είναι τροχοπέδη της αριστεράς.
Η πάθηση αυτή είναι χρόνια, έρχεται από μακριά.
Το ότι ο μαθητής κάνει κατάληψη (οίκοθεν, να μην ξεχνιόμαστε), με αποκούμπι το φροντιστήριο, εξυπηρετεί, λένε, το κίνημα (πώς;) και οποιαδήποτε άλλη θέση είναι αντιδραστική.
Χρόνια τώρα, με τις τόσες καταλήψεις, αναζητείται αυτό το μαθητικό κίνημα.
Η κατάληψη των πεζοδρομίων από τροχοφόρα και, γενικά, η οδηγική συμπεριφορά, λένε, είναι αναγκαστικό κακό, έτσι όπως είναι δομημένη η πόλη.
Όμως,
το ότι δεν μπορούν να περάσουν οι πεζοί και οι ανάπηροι ;
Το ότι το ΣΤΟΠ και οι λωρίδες διάβασης είναι ..αόρατες;
Το ότι σε βρίζουν αν τολμήσεις να δώσεις προτεραιότητα στον πεζό;
Αυτά, που δημιουργούν καθημερινές ψυχοπαθολογικές περενέργειες στους πολίτες, δεν πρέπει να βρίσκονται στις προτεραιότητές της;
Καιρός να κατέβει, πραγματικά, στην καθημερινή αρένα μαζί με τους πολίτες, χωρίς ιδεοληψίες, τσιτάτα και γραφές.
Με το αριστερό της, βέβαια, οπλοστάσιο.
Υ.Γ.
Γιατί είναι έξω από το βεληνεκές της η αγωνία και τα δικαιώματα αυτών που θέλουν, ή δεν θέλουν, να καπνίζουν;
