Μετανάστες

Δεν ξεχνώ;

Ξένος εδώ, ξένος εκεί,

όπου κι αν πάγω ξένος,

αν πάγω και στη μάνα μου,

παραβαρώ ο καημένος.

Θα πάρω έναν ανήφορο,

να βγω σε κορφοβούνι,

αχ, να βρω κλαράκι φουντωτό,

ωχ, και ριζιμιό λιθάρι,

να βρω και μια κρυόβρυση,

στον ίσκιο της να κάτσω,

αχ, να πω τα μαύρα ντέρτια μου

και τα παράπονά μου:

τραγούδια αν έχει η μαύρη γης

κι ο τάφος χαμογέλια,

έχει και μένα η καρδιά,

που βρίσκομαι στα ξένα.

*Το δημοτικό τραγούδι "ξένος εδώ" είναι τραγούδι της τάβλας από την Ανατολική Μακεδονία.

Αναρτήθηκε από blogger Γιώργος Κατσαμάκης {http://vivliothekarios.blogspot.com/}

Ο Άνθρωπος, είναι η απάντηση, όποια κι αν είναι η ερώτηση

Σύντροφε Μανώλη Γλέζο έχεις κότσια. Πάντα είχες. Στα 19 σου και στα 88 σου χρόνια.

Τα σέβη μου

Αναρτήθηκε από Γιώργος Κατσαμάκης {http://vivliothekarios.blogspot.com/}

Ο ομφαλός της Ελλάδας

Για να γνωρίσεις την πόλη σου, πρέπει να κοντοσταθείς, να την περπατήσεις.
Κοντοστάθηκα στην Ομόνοια και είδα στο πρόσωπό της τις ρυτίδες της Ελλάδας.
Δέντρα ξερά, σαν τα μαραγκιασμένα πρόσωπα των ανθρώπων της που βρίσκουν απάγκειο στο τσιμέντο και το χώμα.
Τοπίο σκληρό.
Και δίπλα το ουρητήριο, στο πιο περίοπτο σημείο τής πρωτεύουσας πόλης.
Είναι η αρχή του κρίκου της αλυσσίδας που διακλαδώνεται στους γύρω δρόμους και
διαπερνάει τα σχολεία, τα νοσκομεία, τα γήπεδα...

Κι' εμείς, στο ίδιο έργο θεατές.

Η ελληνική κρίση με τη ματιά του Καβάφη

Η επέμβασις των θεών Θα γίνει τώρα τούτο, κ’ έπειτα εκείνο· και πιο αργά, σε μια ή δυο χρονιές (ως κρίνω), τέτοιες θα είν’ οι πράξεις, τέτοιοι θα ’ν’ οι τρόποι. Δεν θα φροντίσουμε για μακρινό κατόπι. Για το καλύτερον ημείς θα προσπαθούμε. Και όσο προσπαθούμε, τόσο θα χαλνούμε, θα μπλέκουμε τα πράγματα, ώς να βρεθούμε στην άκρα σύγχυσι. Καί τότε θα σταθούμε. Θα είν’ η ώρα οι θεοί να εργασθούνε. Έρχονται πάντοτ’ οι θεοί. Θα κατεβούνε από τες μηχανές των, και τους μεν θα σώσουν, τους δε βίαια, ξαφνικά θα τους σηκώσουν από την μέση· και σαν φέρουνε μια τάξι θ’ αποσυρθούν. — Κ’ έπειτ’ αυτός τούτο θα πράξει, τούτο εκείνος· και με τον καιρόν οι άλλοι τα ιδικά των. Και θ’ αρχίσουμε και πάλι. Κ.Καβάφης

(Από τα Κρυμμένα Ποιήματα 1877-1923, Ίκαρος 1993)

Από κυβερνητών άρξασθε...

Ανακοίνωση του Ιωάννη Καποδίστρια, σχετικά με τη μισθοδοσία των υπουργών του:

«...Ελπίζω ότι, όσοι εξ υμών συμμετάσχουν εις την κυβέρνησιν, θέλουν γνωρίσει μεθ' εμού ότι, εις τας παρούσας περιπτώσεις, όσοι ευρίσκονται εις δημόσια υπουργήματα δεν είναι δυνατόν να λαμβάνουν μισθούς αναλόγως με τον βαθμό του υψηλού υπουργήματός των και με τας εκδουλεύσεις των, αλλ' ότι οι μισθοί ούτοι πρέπει να αναλογούν ακριβώς με τα χρηματικά μέσα, τα οποία έχει η κυβέρνησις εις την εξουσίαν της...».

Δίνοντας το παράδειγμα, ο ίδιος δεν δέχθηκε να έχει αμοιβή: «...εφόσον τα ιδιαίτερα εισοδήματά μου αρκούν διά να ζήσω, αρνούμαι να εγγίσω μέχρι και του οβολού τα δημόσια χρήματα, ενώ ευρισκόμεθα εις το μέσον ερειπίων και ανθρώπων βυθισμένων εις εσχάτην πενίαν...».

Ανθρώπινα δικαιώματα στα μέτρα μας

Ανθρωπιστικές οργανώσεις ζητούν από την Κούβα την απελευθέρωση των 200 πολιτικών κρατουμένων.
Πριν από μέρες πέθανε ένας φυλακισμένος κουβανός μετά από πολυήμερη απεργία πείνας.
Όταν πέθαναν απεργοί πείνας στην Τουρκία διεκδικώντας τα δικαιώματά τους, ο Ριζοσπάστης έγραφε:

"Η τουρκική κυβέρνηση ευαρεστήθηκε να αναφερθεί στους πολιτικούς κρατούμενους, μετά από 13 θανάτους φυλακισμένων και συγγενών τους... 400 πολιτικοί κρατούμενοι παραμένουν στα πρόθυρα του θανάτου....
Η εφημερίδα «Τζουμχουριέτ» είχε πάρει μια συνέντευξη από την Τζανάζ Κουλαξίζ, που πέθανε την Κυριακή στην Κωνσταντινούπολη μετά από απεργία πείνας 137 ημερών : «Αγαπώ τη ζωή», έλεγε η Τζανάζ «αλλά αν θέλεις δικαιώματα, πρέπει να πληρώσεις το τίμημα». Ηταν 19 χρονών."

Για τα δικαιώματα του Κουβανού απεργού και των 200 πολιτικών κρατούμενων "δεν ευαρεστήθηκε να αναφερθεί".

Ανθρώπινα δικαιώματα κομμένα και ραμμένα στα μέτρα μας.

"Επί προσωπικού"

Από τη δεκαετία του '80, όταν συμμετείχα στις Κ.Ο., ένιωσα τη "συντροφικότητα" στις μικρές αίθουσες με τον καπνό του τσιγάρου να μου κόβει, για χρόνια, την ανάσα.
Όταν διαμαρτυρόσουν, σου έλεγαν, με "χιούμορ", ότι το τσιγάρο συνάδει με την κομμουνιστική ιδιότητα.

Αργότερα, στο σχολείο, εκλιπαρούσαμε, μάταια, για ένα δικό μας χώρο , αλλά εισπράταμε, στην καλύτερη περίπτωση, την ειρωνεία "συναδέλφων" καπνιστών, που απολάμβαναν προκλητικά το τσιγαριλίκί τους, αδιαφορώντας για τους γύρω τους.

Τα άμαθα πνεμόνια των παθητικών καπνιστών ρουφούσαν, αφειδώς, τον καρκίνο και την "αγάπη" τους.

Στο τέλος, σου κόλαγαν, με υπερφίαλο ύφος, την εύκολη ρετσινιά του ιδιότροπου, στην καλύτερη περίπτωση, και ξεμπέρδευαν μαζί σου...

Το ότι το σώμα σου δεν άντεχε την κάπνα πάνω από δέκα λεπτά, και τους το έλεγες, δεν τους αφορούσε.
Όταν,τελικά, μας ...επέτρεψαν να έχουμε το δικό μας χώρο, σε μας τους περίεργους, τον οικειοποιήθηκαν και αυτόν, ετσιθελικά..
Και μετά, ήσυχοι με τη συνείδησή τους, έμπαιναν στην τάξη για να εκτελέσουν την υψηλή αποστολή τους...

Οι καπνιστές, αυτοί που σε είχαν πονέσει, ψυχή τε και σώματι, κάποια στιγμή έκοβαν, και καλά έκαναν, το τσιγάρο, αλλά δεν ένιωθαν την ανάγκη να δώσουν, έστω, μια εξήγηση για το πριν και το μετά,

κυρίως να λογοδοτήσουν γιατί σου στέρησαν τη δυνατότητα να τους δείξεις την αγάπη σου...