Καιρός για τα "μικρά"

Προχθές, η Α. ψέλλισε ότι "δεν πρόκειται να πάρουμε το σπίτι των ανθρώπων" και τεντώσαμε το αυτί να ακούσουμε κι άλλα τέτοια, "μικρά" και καθημερινά!

Αλλά ένιωσε ότι λοξοδρόμησε, ότι ξέφυγε από τα "μεγάλα" και οραματικά και ξαναγύρισε στα ξύλινα...

Αφού μας καλείς να έλθουμε μαζί σου, γιατί δε μας λες πού θα μας πας, με λεπτομέρειες;

 Για να δούμε αν μας αρέσει, για να το πούμε και σε άλλους και να πάμε όλοι μαζί!

Ξέρεις, Α., η ψυχή και το σώμα έχουν μνήμη και το βήμα μας είναι μετέωρο, φοβισμένο,

γιατί έχουμε μάθει στην πολυχρωμία και συ μας δίνεις μόνο τις αποχρώσεις του μουντού!

Κατ' επίφαση

Ένας "καθυστερημένος" συναντήθηκε, μετά από χρόνια, με τον ξενιτεμένο παιδικό του φίλο.
Τον πήγε στα παλιά τους λημέρια 
Τίποτε δεν ήταν το ίδιο.
"Όλα έχουν αλλάξει, φίλε, ακόμη κι εγώ.
Από το 1984 έπαψα να είμαι "καθυστερημένος" και έγινα "πνευματικά ανάπηρος".
Τώρα είμαι "άτομο με ειδικές ανάγκες" και, αργότερα, ποιος ξέρει..."

Παναγιώτης Βουτόπουλος

O αστυφύλακας Παναγιώτης Βουτόπουλος  συνέλαβε στις 31 Μαΐου
1941 τον Απόστολο  Σάντα και το Μανόλη Γλέζο στην Ερμού για παράβαση του χρόνου κυκλοφορίας  και κράτησε τα στοιχεία τους («Αστυνομική Επιθεώρησις», 1 Σεπτ. 1950, τεύχος 26).

Όμως, προτίμησε να απολυθεί, παρά να προδώσει.

Δεν είχε το …μπόι των μελανοχίτωνων «Ελληναράδων».

Η πατρίδα δεν ξέχασε…

Οι ταγματαλήτες επάνδρωσαν την ελληνική χωροφυλακή.

Ο Σάντας και ο Γλέζος  ..ταξίδεψαν στην Ικαρία, στην Ψυττάλεια, στη Μακρόνησο…

Ο Παναγιώτης Βουτόπουλος δεν βρήκε θέση ούτε καν στις «μηχανές αναζήτησης».

"Καραμανλής ή τανκς"(ή πώς διαστρεβλώνεται η αλήθεια )

Βάσει όσων αναφέρει ο Μίκης στο "ΑΞΙΟΣ ΕΣΤΙ", όπου αφηγείται τη ζωή του.

Ο Μίκης είχε προγραμματίσει (καλοκαίρι του 1974)  συναυλίες στο "Καραϊσκάκη" και μετά να κάνει περιοδεία στα μεγάλα στάδια της επαρχίας.
Του τηλεφώνησε ο Μολυβιάτης, την ώρα που έκαναν πρόβες, και του μεταβίβασε την ...παράκληση του Καραμανλή να μην βγει από την Αθήνα.

"Είχα μεγάλη ψυχική φόρτιση, με είχε εκνευρίσει πολύ αυτό που είπε ο Καραμανλής...
 Δηλώνω εις επήκοον πάντων: Αρχίσαμε και τις απαγορεύσεις τώρα. Ωραία ξεκινάει η...δημοκρατία του κυρίου Καραμανλή.Τώρα μας εκβιάζει, δηλαδή  τώρα θα έχουμε ή τα τανκς ή τον Καραμανλή...".
"Την άλλη μέρα βγήκε η Βραδυνή με τίτλο "Καραμανλής ή τανκς" και με παγίδευσε, διότι εγώ το είπα με έννοια τελείως αντίθετη. Με παγίδευσε, γιατί είχα ήδη μιλήσει για λύση Καραμανλή".

Οι εξ ευωνύμων

Οριστικό λουκέτο στην επιχείρηση "Ευώνυμος" του Δήμου Ηλιούπολης, ελέω Μνημονίου.
Μα όνομα είναι αυτό, και μάλιστα σε τέτοιες εποχές;
Οι εξ ευωνύμων απάδουν προς τις ανάγκες ενός υγιούς Δήμου.
Το έθνος χρειάζεται  συσπείρωση, περισυλλογή και τέτοια αποπροσανατολιστικά ονόματα καλό είναι να εκλείψουν.

Ελέω θεού

Οι στρατηγοί  καθυστέρησαν να επέμβουν στη Λιβύη , γιατί βρέθηκαν αντιμέτωποι με ένα σοβαρό δίλημμα.
Έσπαγαν το κεφάλι τους πώς θα ξεχώριζαν οι "ανθρωπιστικές"  βόμβες  τούς ...δικούς τους, τους αντικαθεστωτικούς.
Με τα πολλά, ο γρίφος λύθηκε.

"Θα χτυπάμε", είπαν, "στο σωρό και ο θεός ας ξεχωρίσει τους καλούς απ' τους κακούς".

 Τζάμπα τα έχουν τα γαλόνια;

Ανυπακοή στο νόμο

Μέχρι το Νοέμβρη του 1956, στα λεωφορεία  του  Μοντγκόμερυ (στην Αλαμπάμα)  ίσχυε ο φυλετικός διαχωρισμός.
Ο νόμος υποχρέωνε τους μαύρους να κάθονται στις πίσω θέσεις και έπρεπε να υπάρχει πάντα μια κενή σειρά ανάμεσά τους και στους λευκούς.
 Αν έμπαινε λευκός και  δεν υπήρχε θέση για την ..ανώτερη ράτσα , όλοι οι μαύροι της πρώτης, πίσω, σειράς έπρεπε να σηκωθούν  και, βέβαια, να δημιουργηθεί μια νέα κενή σειρά. 
Την 1η Δεκεμβρίου του 1955, η  μαύρη Ρόζα Παρκς αρνήθηκε να παραχωρήσει τη θέση της σ' έναν λευκό και συνελήφθη.
Ακολούθησε μποϋκοτάζ, για ένα χρόνο, των μαύρων επιβατών, με το, έξυπνο, αν και... μαύροι, αίτημα (ξέροντας ότι η αρχή είναι το ήμισυ του παντός) να είναι σταθερή η διαχωριστική γραμμή, ανάμεσα σε μαύρους και λευκούς, δηλαδή να μην υποχρεώνονται  να δίνουν τη θέση τους.
 Οι μαύροι ταξιτζήδες, αγνοώντας τα πρόστιμα,  χρέωναν την κούρσα μόλις 10 σεντς, όσο κόστιζε το εισιτήριο στα λεωφορεία. 
Συμμορίες λευκών έβαζαν τη σφραγίδα τής ... ανωτερότητας της φυλής.

Στις 13 Νοεμβρίου του 1956 το ανώτατο δικαστήριο των Η.Π.Α. υποχρέωσε τις αρχές του Μοντγκόμερυ να δεχθούν την απόλυτη ισονομία των επιβατών.