Μύρτις, από τις ανασκαφές του ( νέου ) Κεραμεικού

Η Μύρτις φίλη του ΟΗΕ

Το μήνυμά της στους ηγέτες του κόσμου

 Η εντεκάχρονη αρχαία Αθηναία Μύρτις γίνεται «Φίλη των Στόχων της Χιλιετίας» και στέλνει μέσω του ΟΗΕ ένα ηχηρό μήνυμα στην ανθρωπότητα

Η Μύρτις, ένα κορίτσι που έζησε στην Αθήνα πριν από 2500 χρόνια,
στέλνει ένα ηχηρό μήνυμα στον κόσμο. 

«Το όνομά μου είναι Μύρτις, ωστόσο δεν πρόκειται για το αληθινό μου όνομα! Μου το έδωσαν οι αρχαιολόγοι που ανακάλυψαν το 1994-1995 τα οστά μου μαζί με άλλους 150 σκελετούς σε έναν ομαδικό τάφο στην Αθήνα, συγκεκριμένα στην περιοχή του Κεραμεικού.

Μπορεί να μοιάζω κορίτσι του 21ου αιώνα αλλά σας διαβεβαιώνω ότι είμαι ένα εντεκάχρονο παιδί που έζησε και πέθανε στην Αθήνα τον 5ο αιώνα π.Χ.

Πώς, λοιπόν, μπορεί ένα παιδί από την αρχαία Αθήνα να γίνει “Φίλος της Χιλιετίας” των Ηνωμένων Εθνών;

Οι επιστήμονες είναι σίγουροι ότι ήμουν ένα από τα θύματα του λοιμού που έπληξε την Αθήνα στη διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου, το 430-426 π.Χ. Γνωρίζουν, επίσης, ότι αιτία του θανάτου μου ήταν ο τυφοειδής πυρετός: η αρρώστια που σκότωσε τον Αθηναίο πολιτικό, Περικλή, και περίπου το ένα τρίτο όλων των κατοίκων της πόλης εκείνη την εποχή. Λένε, επίσης, πως η επιδημία συνέβαλε στην τελική ήττα της Αθήνας από την Σπάρτη κατά τον Πελοποννησιακό Πόλεμο.

Το κρανίο μου βρέθηκε σε ασυνήθιστα καλή κατάσταση και αυτό ενέπνευσε τον καθηγητή Ορθοδοντικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, Μανώλη Ι. Παπαγρηγοράκη, να ξεκινήσει, σε συνεργασία με ειδικούς επιστήμονες, την ανάπλαση του προσώπου μου. Να ’μαι, λοιπόν! Μπορείτε να δείτε το αποτέλεσμα των προσπαθειών τους στη φωτογραφία μου: είμαι σχεδόν όπως την ημέρα που πέθανα.

Ο καθηγητής Μανώλης Ι. Παπαγρηγοράκης πίστευε ότι η “αναβίωσή” μου δεν θα έπρεπε να είναι μόνο μια ευκαιρία για να δει ο κόσμος το πρόσωπο ενός κοριτσιού που έπαιζε στoυς πρόποδες της Ακρόπολης όταν οι Αθηναίοι δημιουργούσαν τον Παρθενώνα, αλλά ήθελε επίσης η “επιστροφή” μου να στείλει ένα ηχηρό μήνυμα στον κόσμο και στους ηγέτες του.

Ο θάνατός μου ήταν αναπόφευκτος. Τον 5ο αιώνα π.Χ. δεν είχαμε ούτε τη γνώση ούτε τα μέσα για την καταπολέμηση θανατηφόρων ασθενειών. Όμως εσείς, οι άνθρωποι του 21ου αιώνα, δεν έχετε καμία δικαιολογία. Διαθέτετε όλα τα απαραίτητα μέσα και πόρους για να σώσετε τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων, εκατομμυρίων παιδιών που όπως εγώ πεθαίνουν από αρρώστιες οι οποίες μπορούν να προληφθούν και να θεραπευτούν.

2.500 χρόνια μετά το θάνατό μου, ελπίζω ότι το μήνυμά μου θα επηρεάσει και θα εμπνεύσει περισσότερους ανθρώπους να εργαστούν και να κάνουν πραγματικότητα τους “Στόχους της Χιλιετίας της Ανάπτυξης”. Ακούστε με! Ξέρω τι λέω. Μην ξεχνάτε ότι είμαι πολύ μεγαλύτερη και ως εκ τούτου πιο σοφή από εσάς.»

Βάστα Ρόμελ

Επί γερμανικής Κατοχής, οι μαυραγορίτες εύχονταν να "βαστήξει" ο Ρόμελ στον πόλεμο με τους Άγγλους στην αφρικανική έρημο, για να συνεχίσουν το ...θεάρεστο έργο τους.
Το "βάστα Ρόμελ" απηχεί την αγωνία τους για την τύχη του Ρόμελ που ήταν συνυφασμένη με τη δική τους.

Με αφορμή τη Σπιναλόγκα

http://pisoselides.blogspot.com

Κυριακή, 31 Οκτωβρίου 2010

Το νησί

Δεν έχω καταφέρει ακόμα να δω τη σειρά αλλά μαθαίνω ότι πέφτει πολύ κλάμα… Βλέπω κόσμο έτοιμο να συγκινηθεί, να βρεθεί την επομένη και να μιλήσει στο γραφείο για το σίριαλ.
Μια συγκίνηση ομαδόν κάθε Δευτέρα βραδύ. Για ανθρώπους και για στίγματα που πλήγωσαν αυτή τη χώρα πριν από δεκαετίες. Αναρωτιέμαι για ποια δικά μας «στίγματα» θα γυρίζουν σειρές το 2070. Ποια δική μας «λέπρα» θα συγκινήσει τους τηλεθεατές εκείνη την εποχή.
Σε ποια νησιά εξορίζονται σήμερα οι ένα εκατομμύριο άνεργοι; Και πόση θλίψη θα βγάλει η σκηνή στη βάρκα που παίρνει εκείνον ή εκείνη στην απέναντι όχθη…  Αυτή του ταμείου ανεργίας;
Ποιες ιστορίες αγάπης θα γίνουν θέμα τότε, επειδή δυστυχούν σήμερα περιμένοντας να εκπληρωθούν ανάμεσα σε ελαστικές δουλειές και διαφορετικά ωράρια, επειδή δε φτάνει ο χρόνος να βρεθούν μαζί στο κρεβάτι και επειδή δε το βρήκε έγκαιρα το φάρμακο ο γιατρός λαός στους δρόμους;
Με τρομάζουν οι μαζικές συγκινήσεις. Βλέπω πόσο έτοιμοι είμαστε να δακρύσουμε με το δράμα προ εξήντα ετών αλλά δεν κάνουμε τίποτα για τις μικρές ή μεγάλες δυστυχίες που συναντάμε το επόμενο πρωί κάτω από το σπίτι. Ούτε καν για τις δικές μας.
Και η Αριστερά, βαρκάρης να πηγαινοφέρνει μονάχα με λόγια συμπόνιας τους στιγματισμένους, χωρίς λύση και πολύ χειρότερα, με τις δικές τις τρύπες που μπορεί να σε πάνε στον πάτο μια ώρα αρχύτερα.
Με τρομάζουν οι μαζικές συγκινήσεις γιατί έχω την εντύπωση ότι ξοδεύονται άσκοπα τα αποθέματα του καθενός μας. Γιατί αναπληρώνουν και ένα χρέος ίσως, να συγκινηθώ, να νοιαστώ, για την άτυχη δασκάλα του χωριού.
Κι ας μη δίνω δεκάρα για τον μετανάστη, για τον διαφορετικό, για τον ανήμπορο, για τον διπλανό. Τρελαίνομαι με τη σκέψη πως ο συμπολίτης μου που πάτησε (ναι έγινε κι αυτό) με το αγροτικό τον Πακιστανό, επειδή εκείνος επέμενε να του καθαρίσει τα τζάμια, είναι ο ίδιος άνθρωπος που συγκινήθηκε το προηγούμενο βράδυ με το Νησί μαζί με την οικογένειά του μπροστά στο γυαλί.
Μια γιαγιά από κει, μου λέει πως ακόμα και οι λεπροί επαναστάτησαν κάποτε κι ας μην είχαν πολλή ζωή να ζήσουν μπροστά..  Και σήκωσαν μαύρες σημαίες στη Σπιναλόγκα, για να τα ζήσουν καλύτερα όση χρόνια τους έμεναν.
Ελπίζω όταν το κάνω κι εγώ, να το δει ο σκηνοθέτης και να συγκινηθεί κάποιος μελλοντικός τηλεθεατής…

Ο κομισάριος έδειξε το δρόμο

Στην ταινία "ο εχθρός προ των πυλών", ο "σύντροφος κομισάριος"  εκτίθεται, συνειδητά, στα πυρά του Γερμανού ελεύθερου σκοπευτή, συνειδητοποιώντας ότι αυτός, ένας οραματιστής της τέλειας κοινωνίας, δεν μπόρεσε να αποφύγει το φθόνο , τη μικρότητα, την ανεντιμότητα, αισθήματα  που, σκέφθηκε, δεν μπορούν να καταλυθούν, ακόμα και σ' ένα  σύστημα με απόλυτη οικονομική ισότητα.
Δύσκολα μας έβαλες "σύντροφε κομισάριε".

Σπιναλόγκα

Η Λία Κουρκουλάκου σκηνοθέτησε το 1958 "Το νησί της σιωπής".
Η ταινία αναφέρεται στα προβλήματα των λεπρών που ζούσαν απομονωμένοι στη Σπιναλόγκα.

Όπως αφηγήθηκε σε τηλεοπτική εκπομπή,
όταν η ταινία προβλήθηκε στην Κοκκινιά, στη διάρκεια της προβολής "οι θεατές αποχώρησαν, γιατί φοβήθηκαν μήπως...  κολήσουν λέπρα".

15 χρόνια παθητικός καπνιστής

Αντιγραφή από το περιοδικό "Ε"

".... Ο  αδελφός μου δούλευε 15 χρόνια σερβιτόρος σε ένα κέντρο διασκέδασης.

  Δέκα χρόνια παθητικός καπνιστής.Τα ρούχα του και το κορμί του είχαν ποτίσει τσιγάρο. Του έλεγα να αλλάξει δουλειά, αλλά έπαιρνε καλά λεφτά και έμεινε. Πριν από 6 μήνες  σε μια εξέταση ρουτίνας ο υπέρηχος έδειξε επιθετικό καρκίνο στην ουροδόχο κύστη.

Αναγκάστηκε να αφήσει τη δουλειά και τώρα είναι σοβαρά άρρωστος και άνεργος.

Οι γιατροί το είπαν καθαρά. Τον έφαγε το τσιγάρο, για ένα λόγο παραπάνω, επειδή ήταν παθητικός καπνιστής. Τώρα τρέχουμε και δεν φτάνουμε. Προχτές οι ιδιοκτήτες των μπαρ έκαναν απεργία για να επιτραπεί το τσιγάρο. Το κέρδος πάνω απ' όλα. Δεν νοιάζονται για τις ζωές των ανθρώπων.

Και η πολιτεία τι κάνει; Όλοι καπνίζουν και αδιαφορεί.Τι πρέπει να κάνουμε, να αλλάξουμε χώρα;...."

Φταίται

Όπως μου το διηγήθηκε φίλος, αυτήκοος μάρτυρας.


Υπουργός της Ν.Δ, καλεσμένος σε ραδιοφωνικό σταθμό, απέδωσε ευθύνες στους δημοσιογράφους για την κατάσταση της χώρας, λέγοντας "φταίτε κι εσείς για όσα συμβαίνουν" και συμπλήρωσε:
"δεν αναφέρομαι, βεβαίως, σε σας προσωπικά, αλλά μίλησα γενικά και εννοούσα το... φταίται, σε... τρίτο ενικό πρόσωπο".