Εμφύλιος πόλεμος 1946-1949

Απόσπασμα από συνέντευξη της Έλλης Παππά

Οι αναλύσεις ( των αποφάσεων της Τρίτης Ολομέλειας) γίνονταν παράνομα πια -ήταν εκείνη η ιδιόμορφη περίοδος της ημιπαρανομίας- σε σπίτια, κατά ομάδες. Στη δική μας ομάδα, περίπου δέκα άνθρωποι, την ανάλυση την έκανε ο Βασιλειάδης. Κοντά του ήταν και ο δεύτερος γραμματέας, ο Παπαγγέλου. Μίλησε πάνω από μισή ώρα ο Βασιλειάδης, είπε πολλά, τελείωσε την ανάλυση και οι ακροατές μείναμε να κοιταζόμαστε αμήχανοι, προσπαθώντας να μαντέψουμε αν κάποιος είχε καταλάβει ποιες ήταν οι αποφάσεις εκείνης της "ιστορικής" Ολομέλειας. Ο Παπαγγέλου ανέλαβε να μας βγάλει από την αμηχανία -με τον γνωστό τρόπο: "ο σ. Γραμματέας ανέλυσε με σαφήνεια τις αποφάσεις, εγώ θα τονίσω μερικά σημεία" κ.λπ. κ.λπ. Τότε καταλάβαμε. Η Τρίτη Ολομέλεια ήταν η κήρυξη του πολέμου. Μπαίναμε πλησίστιοι στον εμφύλιο πόλεμο. Τι να λέγαμε; Καθώς θυμάμαι, καθένας κράτησε για τον εαυτό του τα αισθήματά του. Η απόφαση είχε ληφθεί, εμείς δεν είχαμε παρά να την εγκρίνουμε. Γι' αυτό σου λέω, πως η έγκριση εκείνης της απόφασης έγινε με υφαρπαγή. Αν κάποιος εξέφραζε αντίρρηση, θα αποκτούσε αμέσως τη ρετσινιά του δειλού - κι άντε μετά να τη βγάλεις από πάνω σου. Μα κανένας δεν έδειξε πολεμόχαρο ενθουσιασμό, χωρίσαμε σκεπτικοί, προσπαθώντας να κάνουμε μια πρώτη σκέψη για το τι θα σήμαινε για τον κόσμο των πόλεων ο ένοπλος αγώνας στα βουνά.

Ο ήρωας που πούλαγε φρούτα με το καρότσι...

Πολλοί ξέρουμε τους στίχους του Ιάκωβου Καμπανέλη από το "Μαουτχάουζεν":
 "Εβραίος στέκει στο σκαλί και κοκκινίζει η σκάλα και συ λεβέντη μου έλα 'δώ, βράχο διπλό κουβάλα.
Παίρνω διπλό, παίρνω τριπλό, 'μένα με λένε Αντώνη κι αν είσαι άντρας έλα 'δώ, στο μαρμαρένιο αλώνι...."

Πόσοι, όμως, ξέρουμε ποιος είναι ο Αντώνης που κουβαλάει το διπλό βράχο;

Τη μικρή, αληθινή ιστορία τού γνωστού- άγνωστου Αντώνη  την αναφέρει ο Καμπανέλης, που την έζησε από κοντά στο στρατόπεδο συγκέντρωσης, στο "Μαουτχάουζεν".
 
Όσοι δούλευαν στα λατομεία του Μαουτχάουζεν κατέβαιναν τρέχοντας τα σκαλιά, έφταναν τρέχοντας πάλι 200 μέτρα πιο πέρα, τους φόρτωναν ένα αγκωνάρι, γύριζαν στη σκάλα, ανέβαιναν τρέχοντας πάλι και πήγαιναν μισό χιλιόμετρο μακριά.
Αυτό γινόταν 10 ώρες κάθε μέρα.
Μόλις κάποιος παραπατούσε, τον εκτελούσαν.
Σ' ένα ανέβασμα της σκάλας, ένας Εβραίος άρχισε να παραπατά. Ο Αντώνης ανασήκωσε το αγκωνάρι του Εβραίου, για να πάρει μια ανάσα.
Ο Ες-Ες διέταξε τον Εβραίο να τρέξει.
Δεν άντεξε και μετά από λίγο γονάτισε στο σκαλί.
Ο Ες-Ες τον πλησίασε, του είπε να ανοίξει το στόμα και τον πυροβόλησε.
Ο Αντώνης πήρε και το αγκωνάρι του νεκρού και συνέχισε το ανέβασμα.
Μόλις ξαναγύρισε στο λατομείο, ο Γερμανός τού έδειξε μια μεγάλη πέτρα. "Αυτή είναι δική σου", του είπε, βγάζοντας το περίστροφο από τη θήκη.
Οι συγκρατούμενοι παρακολουθούσαν με κομένη την ανάσα.
Ο Αντώνης τον κάρφωσε στα μάτια και μετά διάλεξε μια άλλη, πολύ μεγαλύτερη.
"Αυτή είναι η δική μου", του είπε. Και τη φορτώθηκε.
Ο Ες-Ες έβαλε το περίστροφο στη θήκη...

Όταν έφυγαν οι Γερμανοί από το Μαουτχάουζεν, ο Αντώνης δεν θέλησε να γυρίσει στην πατρίδα.
Διάλεξε μια άλλη ήπειρο!

Δεν ήθελε να πουλάει, πάλι, φρούτα με το καρότσι...

"Οι ήρωες προχωρούν στα σκοτεινά".

"Η ταν ή επι τας"

Ο Μάνος Κατράκης, σε μια συνάντηση με τη μάνα του στην εξορία, δοκίμασε την αντοχή της.

«Θες νά 'ρθω στο σπίτι, μάνα;» -«Πώς θά 'ρθεις;» -«Ε... θα υπογράψω και θά 'ρθω»- «Ίντα να υπογράψεις;» -«Δήλωση» -«Ίντα δήλωση;» -«Οτι δεν είμαι αυτό που είμαι...» -«Και δεν είσαι;» -«Είμαι» -«Μην υπογράψεις, κερατά, μην υπογράψεις...».

Περί δραχμής

Η δραχμή αντικατέστησε τον (άβολο, σε σχήμα σούβλας) οβολό τον 7ο αιώνα, με απόφαση του Φείδωνα, τύραννου του Άργους .
Έξι οβολοί ισοδυναμούσαν με 1 δραχμή.

Ετυμολογία
Παράγεται από το "δράττομαι" με την έννοια: "κρατώ όσα μπορεί να χωρέσει η παλάμη".
{ Η ανδρική παλάμη μπορούσε να κρατήσει 6 οβολούς / 1 δραχμή}

Ντρομπολιτσά

Κατά τον 15ο αιώνα η Τρίπολη ήταν γνωστή ως Ντροπολιτσά.
Στα "Βενετικά Χρονικά" του Stefano Magno (1647) αναφέρεται το τοπωνύμιο Droboliza .
Η ονομασία είναι σλαβική.
Παράγεται από τη λέξη dabr που σημαίνει βελανιδιά.
Σε αυτό συνηγορεί και η μαρτυρία του Παυσανία, ο οποίος βεβαιώνει ότι η περιοχή ήταν στην εποχή του κατάφυτη από δρυς.
Το παραπάνω τοπωνύμιο μεταπλάστηκε σταδιακά με το πέρασμα των χρόνων και από Ντρομπολιτσά έγινε Ντροπολιτσά, Τριπολιτσά, Τρίπολη.

Υ.Γ.
Και με την ευκαιρία, να πούμε ότι τα 40 παλικάρια από τη Λεβαδειά δεν πηγαίναν στην Τροπολιτσά (τους έπεφτε πολύ μακριά), αλλά στην Τοπόλιστα ( κοντά στη Λεβαδειά).

Εκτέλεση των 200 στην Καισαριανή

Από το Ριζοσπάστη

"Την Πρωτομαγιά του '44, οι δυνάμεις κατοχής, σε αντίποινα για την εξόντωση ενός Γερμανού στρατηγού και του επιτελείου του, εκτέλεσαν στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής 200 κομμουνιστές, που τους πήραν από το στρατόπεδο του Χαϊδαρίου.

Απ' αυτούς, περίπου 170 ήταν πρώην κρατούμενοι στην Ακροναυπλία και οι υπόλοιποι πρώην εξόριστοι στην Ανάφη.

Ο εχθρός είχε κάνει γνωστές τις προθέσεις του λίγες ημέρες πριν, όταν δημοσιοποίησε μέσω του κατοχικού Τύπου και ανάρτησε στους τοίχους των σπιτιών της πρωτεύουσας την εξής ανατριχιαστική ανακοίνωση:

«Την 27.4.1944 κομμουνιστικαί συμμορίαι, παρά τους Μολάους, κατόπιν μίας εξ ενέδρας επιθέσεως, εδολοφόνησαν ανάνδρως ένα Γερμανό στρατηγό και τρεις συνοδούς του αξιωματικούς και ετραυμάτισαν πολλούς Γερμανούς στρατιώτες. Εις αντίποινα θα εκτελεσθούν:

1. Ο τυφεκισμός 200 κομμουνιστών την 1η Μαΐου 1944.
2. Ο τυφεκισμός όλων των ανδρών, τους οποίους θα συναντήσουν τα γερμανικά στρατεύματα επί της οδού Μολάων προς Σπάρτην, έξωθι των χωρίων.
Υπό την εντύπωσιν του κακουργήματος τούτου, Ελληνες εθελονταί (σ.σ. πρόκειται για ταγματασφαλίτες) εφόνευσαν αυτοβούλως 100 άλλους κομμουνιστάς.

Ο στρατιωτικός διοικητής Ελλάδος».

Aς ψαχθούμε

Η πολιτική της αριστεράς στο μεταναστευτικό είναι ξεκάθαρη. 

Πρέπει όλοι οι ξένοι να έχουν τα ίδια πολιτικά δικαιώματα με τους ιθαγενείς, έστω μετά από ελάχιστα χρόνια παραμονής στην Ελλάδα.
Να δίνεται αμέσως άσυλο σε όσους το ζητούν.
Να καταγγελθεί το Δουβλίνο-2 και να έχουν το δικαίωμα να πηγαίνουν σε όποια χώρα επιθυμούν.
Να σταματήσουν οι πόλεμοι που ρημάζουν τις πατρίδες τους.
Να σταματήσουν οι δυνατοί να εκμεταλλεύονται ό,τι καλό και προσοδοφόρο έχει ο τόπος τους.
Να βοηθηθούν να μείνουν στον τόπο τους.

Έτσι, μόνο, λέει η αριστερά, θα πάψουν οι γηγενείς να νιώθουν ξένοι στον τόπο τους,
χωρίς φοβικά σύνδρομα και
χωρίς ομάδες "υπερπατριωτών", "υπερασπιστών" των ιερών και των οσίων της φυλής.


Ποια άλλη πολιτική θα μπορούσε να υιοθετήσει ένα αριστερό κόμμα που, φύσει και θέσει, είναι ανθρωπιστικό, ειρηνιστικό;
Θα μπορούσε να υιοθετήσει την πολιτική βίας "πολιτισμένων" ευρωπαϊκών κρατών;
Θα πρέπει να συνηγορεί στην βίαιη επιστροφή τους σε μια πατρίδα, όπου τους περιμένει ο λι(οι)μός , η φυλακή και, ίσως, ο θάνατος;
Στους "άθεους" αριστερούς έπεσε ο κλήρος να γίνουν οι αρωγοί των απόκληρων του κόσμου, τη στιγμή που οι "ένθεοι" ( πού είναι η εκκλησία;) επιλέγουν το ρόλο του Πόντιου Πιλάτου.
Ουαί υμίν ....

Όσοι από μας, ψηφοφόροι της αριστεράς,

νιώθουμε τους ξένους σαν απειλή που πρέπει να αντιμετωπισθεί εν τη γενέσει της,

νιώθουμε ανακούφιση που οι δυνάμεις καταστολής γκρεμίζουν τις παράγκες τους (χωρίς να νιαζόμαστε, ουσιαστικά, γιατί δημιουργήθηκαν αυτές οι παράγκες και για το αύριο αυτών των, μην το ξεχνάμε, ανθρώπων),

λέμε "επιτέλους", όταν εξαφανίζονται από το Κέντρο (χωρίς να μας λένε ή να νιαζόμαστε πού τους πήγαν),

επικροτούμε τις θέσεις και τις πρακτικές του "αυγού του φιδιού",

ας φέρουμε τον εαυτό μας στη θέση τους και στη θέση τόσων εκατομμυρίων συμπατριωτών μας, όπου γης,

και ας ψαχθούμε....


Κάποιοι μιλάνε για ποσόστωση.
Να παίρνουμε όσους αντέχει η οικονομία μας, ξέροντας και οι ίδιοι ότι αυτό είναι ουτοπικό, ανεφάρμοστο.
Δεν είναι δυνατόν αυτούς, τους χιλιάδες, -που δεν έχουν να χάσουν παρά τα δεσμά τους, που τους οδηγούν στη "γη της επαγγελίας" ο πόλεμος, η πείνα, η ξηρασία- να τους ελέγξει οποιαδήποτε κατασταλτική μηχανή ή οποιαδήποτε νομική λογική ποσόστωσης.
Εκτός αν, αλά Μπερλουσκόνι,  γεμίσουμε το Αιγαίο και τα σύνορα με πτώματα.
Ο θάνατός σου, η ζωή μου.

Αυτή, ναι, είναι ...αποτελεσματική μέθοδος εξαφάνισης της "απειλής".