Επιστολή Μίκη στον Μπιθικώτση ( Ιούλιος 1967)

Τον Ιούλιο του 1967, σε μία χουντική φιέστα στα "Δειλινά", ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης και η Βίκυ Μοσχολιού τραγουδούν σε πρώτη εκτέλεση τον ύμνο της Χούντας. Λίγες μέρες πριν, ο Μπιθικώτσης είχε λάβει την εξής επιστολή από τoν Μίκη Θεοδωράκη: 
«Γρηγόρη. Διάβασα με κατάπληξη ότι πρόκειται να τραγουδήσεις στα “Δειλινά” τον “Υμνο της Επαναστάσεως”. Νομίζω ότι είσαι αρκετά μεγάλος για να καταλαβαίνεις τι πρόκειται να κάνεις. Πόσες ευθύνες επωμίζεσαι και σε τι σοβαρούς κινδύνους μπαίνεις. Κάθισε σπίτι σου με αξιοπρέπεια. Μην γκρεμίζεις με μια κλωτσιά αυτό που χτίσαμε μαζί τόσα χρόνια. Μην ακούς τους κερδοσκόπους και τους προσκυνημένους. Μη ρίχνεις στον βούρκο το όνομά σου και το όνομα των παιδιών σου, που σε λίγο θα ντρέπονται για σένα. Κάνε τον άρρωστο. Φύγε για το εξωτερικό. Εκεί μπορείς ν’ αρχίσεις μια καινούργια καριέρα. Η Μελίνα σε περιμένει. Γιατί αν εσύ ο Μπιθικώτσης,το πρωτοπαλίκαρο του Θεοδωράκη, γίνεις επίσημος τραγουδιστής της Δικτατορίας τραγουδώντας αυτό το άθλιο κατασκεύασμα, θα πρέπει να ξέρεις ότι θα γίνεις ο πιο αχάριστος και τιποτένιος προδότης που γέννησε ο Λαός μας. Στο όνομα της φιλίας μας και για χάρη της γυναίκας σου, των παιδιών σου και όλων των αμέτρητων φίλων μας, σε ικετεύω να μ’ ακούσεις για τελευταία φορά. Μετά την Πέμπτη θα είναι αργά. Πάρα πολύ αργά». 

Η ιστορία δεν δικαίωσε τις τελευταίες φράσεις της επιστολής. Ο σερ ήταν το πρώτο όνομα στην πρώτη συναυλία του Μίκη στο "Καραϊσκάκης" για τη γιορτή της Δημοκρατίας (1974). Ξέχασε και ο Μίκης και ο λαός. Ο Μπιθί αποθεώθηκε.
Ας απολαύσουμε τη στιχουργική δεινότητα του Γ. Οικονομίδη και την συνθετική σύλληψη του Γ. Κατσαρού.
Ευτυχώς που δεν υπάρχει αρχείο με την εκτέλεση του Γρηγόρη.
http://www.youtube.com/watch?v=z391hpS6H4s

Αλέξανδρου Παναγούλη

[ Γραμμένο στην απομόνωση ]

Τρία βήματα μπροστά
και τρία πίσω πάλι.
Χίλιες φορές την ίδια διαδρομή.
Έξη χιλιάδες βήματα...
Ο σημερινός περίπατος με κούρασε,
ίσως γιατί τα βήματα μετρούσα.
Τώρα σταμάτησα,
μα αύριο
αντίθετα θα αρχίσω να βαδίζω
(η ποικιλία ομορφαίνει τη ζωή).
Και κάτι άλλο σκέφτομαι:
μικρότερα τα βήματα αν κάνω,
τέσσερα-τέσσερα, μπορεί να τα μετρώ!
Καλά το σκέφτηκα.
Πιο όμορφη να γίνει η διαδρομή!

Δήλωση του 92χρονου μουσικού Πιτ Σίγκερ

"Εξακολουθώ να δηλώνω κομμουνιστής, γιατί κομμουνισμός δεν είναι αυτό που έκανε η Σοβιετική Ένωση, όπως χριστιανισμός δεν είναι αυτό που έκανε η εκκλησία".

Αποδέκτες: 

Όσοι βρώμισαν και βρωμίζουν το όνειρο.

Όσοι, με το άλλοθι αυτής της βρώμας, περάσαμε στην αντίπερα όχθη.

  

Ζαχαριάδης, Πλουμπίδης, Αρης...

Ο Ζαχαριάδης μπήκε στη μαύρη κομματική λίστα, ερήμην του, χωρίς καν να απολογηθεί.
Υπέβαλε το αίτημα να έλθει στην Ελλάδα για "να δώσει λόγο", αλλά οι σοβιειτικοί(sic) τον εξόρισαν πιο μακριά.
Του ζήτησαν, για να αποκασταθεί, να καταγγείλει το σταλινισμό και να αναιρέσει τα αντικομματικά του κείμενα, αλλά αυτός προτίμησε να βάλει τέρμα στη ζωή του.
Το κόμμα, στη συνέχεια, αποκατέστησε τον σταλινισμό και μαζί του τον Ζαχαριάδη.
Ο Ζ., για να οδηγήσει τον Μπελογιάννη στο απόσπασμα, αμφισβήτησε την εντιμότητα του Πλουμπίδη καταγγέλλοντάς τον ως πράκτορα.
Το κόμμα αποκατέστησε τον Πλουμπίδη.
Διέγραψε τον Άρη, γιατί δεν άντεξε τη συμφωνία της Βάρκιζας.
Ο Άρης  αποκαταστάθηκε πολιτικά, αλλά όχι κομματικά, γιατί κράτησε αντικομματική στάση βγαίνοντας στο βουνό διαφωνώντας, κυρίως, με τη Βάρκιζα.
Το κόμμα, σήμερα, θεωρεί τη Βάρκιζα μεγάλο πολιτικό του λάθος.
Φαύλος κύκλος.
Αποφάσεις άπνοες, αμήχανες, στείρες.
Καλύτερα να έλειπαν τέτοιες "αποκαταστάσεις" ισορροπίας.
Δεν κλείνουν τόσο εύκολα οι λογαριασμοί που έχουν να κάνουν με ψυχές.

Οι "ομαίματοι" του Μεγαλέξανδρου

Είμαστε τόσο... απαλλαγμένοι από εθνικιστικά σύνδρομα, που, ακόμα και σε κουβέντες της παρέας, κάθε ιδεολογικής απόχρωσης, αποκαλούμε τους γείτονές  μας "Σκοπιανούς", σαν να λένε την αφεντιά μας "Αθηναίους", αποφεύγοντας το συνταγματικό τους όνομα.

Όντως, είναι γραφικοί και  πλαστογράφοι, επιστρατεύοντας σάρισες, πανοπλίες και ό,τι άλλο βάλλει ο νους τους, ενώ πριν λίγα χρόνια λέγανε και μαθαίνανε στα σχολειά τους ότι είναι Σλάβοι.
Όμως, δεν πρωτοτυπούν. 
Ο μύλος του εθνικισμού όλα τα αλέθει.

Κάνουν αυτό που έχουν κάνει και τόσοι άλλοι, κι εμείς, οι "Έλληνες", για να  επιβιώσουν σε έναν συγκερασμό εθνοτήτων, κατασκευάζοντας ψευδεπίγραφες ιστορικές ρίζες...

Και οι δικοί μας "Μακεδόνες" πόσο επίγονοι του Φίλιππου και του Αλέξανδρου είναι, όταν τυχαία βρέθηκαν στην αποδώ πλευρά των συνόρων, με συνοπτικές διαδικασίες;

Μέχρι τότε, ζούσαν όλοι μαζί στην ευρύτερη Μακεδονία και κανείς τους δεν ήξερε, ούτε τον ένοιαζε, πούθε κρατάει η σκούφια του.

Εν μια νυκτί, που λένε, τους έβαλαν, οι μεγαλοδύναμοι, έναν σκούφο ευκαιρίας και  σήμερα τους βάζουν οι ταγοί τους, ένθεν κακείθεν, να αποδείξουν ποιος, τρομάρα τους, είναι περισσότερο ομαίματος του Μεγαλέξανδρου....

Σκιαμαχίες...

Καιρός για τα "μικρά"

Προχθές, η Α. ψέλλισε ότι "δεν πρόκειται να πάρουμε το σπίτι των ανθρώπων" και τεντώσαμε το αυτί να ακούσουμε κι άλλα τέτοια, "μικρά" και καθημερινά!

Αλλά ένιωσε ότι λοξοδρόμησε, ότι ξέφυγε από τα "μεγάλα" και οραματικά και ξαναγύρισε στα ξύλινα...

Αφού μας καλείς να έλθουμε μαζί σου, γιατί δε μας λες πού θα μας πας, με λεπτομέρειες;

 Για να δούμε αν μας αρέσει, για να το πούμε και σε άλλους και να πάμε όλοι μαζί!

Ξέρεις, Α., η ψυχή και το σώμα έχουν μνήμη και το βήμα μας είναι μετέωρο, φοβισμένο,

γιατί έχουμε μάθει στην πολυχρωμία και συ μας δίνεις μόνο τις αποχρώσεις του μουντού!

Κατ' επίφαση

Ένας "καθυστερημένος" συναντήθηκε, μετά από χρόνια, με τον ξενιτεμένο παιδικό του φίλο.
Τον πήγε στα παλιά τους λημέρια 
Τίποτε δεν ήταν το ίδιο.
"Όλα έχουν αλλάξει, φίλε, ακόμη κι εγώ.
Από το 1984 έπαψα να είμαι "καθυστερημένος" και έγινα "πνευματικά ανάπηρος".
Τώρα είμαι "άτομο με ειδικές ανάγκες" και, αργότερα, ποιος ξέρει..."