Aς ψαχθούμε

Η πολιτική της αριστεράς στο μεταναστευτικό είναι ξεκάθαρη. 

Πρέπει όλοι οι ξένοι να έχουν τα ίδια πολιτικά δικαιώματα με τους ιθαγενείς, έστω μετά από ελάχιστα χρόνια παραμονής στην Ελλάδα.
Να δίνεται αμέσως άσυλο σε όσους το ζητούν.
Να καταγγελθεί το Δουβλίνο-2 και να έχουν το δικαίωμα να πηγαίνουν σε όποια χώρα επιθυμούν.
Να σταματήσουν οι πόλεμοι που ρημάζουν τις πατρίδες τους.
Να σταματήσουν οι δυνατοί να εκμεταλλεύονται ό,τι καλό και προσοδοφόρο έχει ο τόπος τους.
Να βοηθηθούν να μείνουν στον τόπο τους.

Έτσι, μόνο, λέει η αριστερά, θα πάψουν οι γηγενείς να νιώθουν ξένοι στον τόπο τους,
χωρίς φοβικά σύνδρομα και
χωρίς ομάδες "υπερπατριωτών", "υπερασπιστών" των ιερών και των οσίων της φυλής.


Ποια άλλη πολιτική θα μπορούσε να υιοθετήσει ένα αριστερό κόμμα που, φύσει και θέσει, είναι ανθρωπιστικό, ειρηνιστικό;
Θα μπορούσε να υιοθετήσει την πολιτική βίας "πολιτισμένων" ευρωπαϊκών κρατών;
Θα πρέπει να συνηγορεί στην βίαιη επιστροφή τους σε μια πατρίδα, όπου τους περιμένει ο λι(οι)μός , η φυλακή και, ίσως, ο θάνατος;
Στους "άθεους" αριστερούς έπεσε ο κλήρος να γίνουν οι αρωγοί των απόκληρων του κόσμου, τη στιγμή που οι "ένθεοι" ( πού είναι η εκκλησία;) επιλέγουν το ρόλο του Πόντιου Πιλάτου.
Ουαί υμίν ....

Όσοι από μας, ψηφοφόροι της αριστεράς,

νιώθουμε τους ξένους σαν απειλή που πρέπει να αντιμετωπισθεί εν τη γενέσει της,

νιώθουμε ανακούφιση που οι δυνάμεις καταστολής γκρεμίζουν τις παράγκες τους (χωρίς να νιαζόμαστε, ουσιαστικά, γιατί δημιουργήθηκαν αυτές οι παράγκες και για το αύριο αυτών των, μην το ξεχνάμε, ανθρώπων),

λέμε "επιτέλους", όταν εξαφανίζονται από το Κέντρο (χωρίς να μας λένε ή να νιαζόμαστε πού τους πήγαν),

επικροτούμε τις θέσεις και τις πρακτικές του "αυγού του φιδιού",

ας φέρουμε τον εαυτό μας στη θέση τους και στη θέση τόσων εκατομμυρίων συμπατριωτών μας, όπου γης,

και ας ψαχθούμε....


Κάποιοι μιλάνε για ποσόστωση.
Να παίρνουμε όσους αντέχει η οικονομία μας, ξέροντας και οι ίδιοι ότι αυτό είναι ουτοπικό, ανεφάρμοστο.
Δεν είναι δυνατόν αυτούς, τους χιλιάδες, -που δεν έχουν να χάσουν παρά τα δεσμά τους, που τους οδηγούν στη "γη της επαγγελίας" ο πόλεμος, η πείνα, η ξηρασία- να τους ελέγξει οποιαδήποτε κατασταλτική μηχανή ή οποιαδήποτε νομική λογική ποσόστωσης.
Εκτός αν, αλά Μπερλουσκόνι,  γεμίσουμε το Αιγαίο και τα σύνορα με πτώματα.
Ο θάνατός σου, η ζωή μου.

Αυτή, ναι, είναι ...αποτελεσματική μέθοδος εξαφάνισης της "απειλής".

Χρηστικά και Εθνικά

Εθνικός Εναέριος Χώρος

Από το 1931 η Ελλάδα έχει εθνικό εναέριο χώρο 10 μιλίων. Το καθεστώς αυτό είχε αποδεχθεί η Τουρκία μέχρι το 1975
Η Τουρκία, μετά το 1975, αναγνωρίζει μόνο τα 6 μίλια, δηλαδή την αντίστοιχη έκταση των χωρικών μας υδάτων.
Στο χώρο μεταξύ των 6 και 10 μιλίων γίνονται καθημερινά αερομαχίες .


F.I.R. Αθηνών

Είναι ο εναέριος χώρος που εκτείνεται πάνω από ολόκληρο το Αιγαίο, πέρα και από τον ελληνική αιγιαλίτιδα ζώνη ( 6 μίλια) και πάνω από τα διεθνή ύδατα .
Είναι ο χώρος που έχει καθορίσει η διεθνής πολιτική αεροπορία (ICAO) και έχει δώσει στην Ελλάδα το δικαίωμα να ελέγχει την ομαλή διενέργεια των πτήσεων των πολιτικών αεροσκαφών.
Όποιο ξένο αεροσκάφος εισέρχεται στο F.I.R. Αθηνών πρέπει να δίνει στην Ελλάδα σχέδιο πτήσης, κάτι που τα τουρκικά πολεμικά αεροσκάφη ποτέ δεν κάνουν.



Χωρικά Ύδατα ή Αιγιαλίτιδα Ζώνη.

Είναι το τμήμα της θάλασσας που εκτείνεται, βάσει του διεθνούς δικαίου, σε ακτίνα 12 ν. μιλίων από την ηπειρωτική ή νησιωτική ξηρά.
Σήμερα η Ελλάδα περιορίζεται στα 6 ναυτικά μίλια και επιφυλλάσσεται για την επέκταση στα 12 μίλια (για την Τουρκία, η επέκταση στα 12 μίλια είναι αιτία πολέμου).



Υφαλοκρηπίδα

Είναι το τμήμα το οποίο αποτελεί την ομαλή προέκταση της ακτής κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας ως το σημείο στο οποίο αυτή διακόπτεται απότομα.
Η υφαλοκρηπίδα διακόπτεται εκεί όπου ο βυθός αποκτά απότομη κλίση 30-45 μοίρες.
Το μήκος της υφαλοκρηπίδας ποικίλλει ανάλογα με τη μορφολογία της κάθε περιοχής.
Περίπου, υπολογίζονται τα 200 μέτρα (σε βάθος) από την ακτή.
Η Τουρκία δεν αποδέχεται ότι τα νησιά του Αιγαίου έχουν υφαλοκρηπίδα.

Οι βραχονησίδες στερούνται "νομικά" υφαλοκρηπίδας.



Τι παραδέχεται η Ελλάδα ως πρόβλημα με την Τουρκία

Για την Ελλάδα, η μόνη ελληνοτουρκική διαφορά αφορά την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας σε δύο συγκεκριμένα σημεία, δηλαδή αφενός στη θαλάσσια προέκταση της συνοριακής γραμμής στη Θράκη ( βάσει της συνοριακής γραμμής του Εβρου) και αφετέρου στα πλησίον της Τουρκικής ακτής ευρισκόμενα νησιά του Βορείου και Ανατολικού Αιγαίου και στα Δωδεκάνησα.
Στα υπόλοιπα μέρη, ηπειρωτικά και νησιωτικά, η Ελλάδα δέχεται το διεθνές δίκαιο.

Τι αμφισβητεί η Τουρκία

Τα 12 μίλια,

το F.I.R. Αθηνών,

την υφαλοκρηπίδα των νησιών του Αιγαίου (γι αυτό και υιοθετεί τη λογική των γκρίζων ζωνών),

τον εθνικό εναέριο χώρο των 10 μιλίων.

Υ.Γ

Ελλάδα και Αλβανία συμφώνησαν σχετικά με την υφαλοκρηπίδα, βάσει του διεθνούς δικαίου.

Η Αίγυπτος, για το ίδιο θέμα, κωλυσιεργεί και καλεί την... Τουρκία για συνομιλίες.

Η Ελλάδα δεν έχει συνάψει, ακόμη, συμφωνία με την Κύπρο για το ζήτημα της υφαλοκρηπίδας.

Στη μνήμη του Τζίμη

Έφυγες νωρίς ρε Τζίμη.
Πήγες να αποχαιρετήσεις το γνώριμο, χρόνια και χρόνια, στέκι σου και εκεί "διάλεξες" να αφήσεις την τελευταία σου πνοή.
Σε θυμάμαι
Στη Στρέζοβα, δίπλα στη Λίμνη, όπου πετροβόλαγες τη μορφή σου στο διάφανο νερό.
Να "συνωμοτείς" χαμογελώντας στο εστιατόριο της Ιουλιανού.
Επιεική μπροστά στον παραλογισμό και την ύβρη.
Η καρδιά σου πόνεσε και ράγισε βαθιά και αμετάκλητα.
Το ήξερες, αλλά δεν άφησες χώρο στον οίκτο.
Εφυγες όρθιος, αποχαιρετώντας τη δική σου Αλεξάνδρεια ¨σαν έτοιμος από καιρό".
Όταν περνάω από τη Νεστάνη, σε βλέπω να χαμογελάς.
Σε ευχαριστώ για όσα, τόσο απλόχερα, μου πρόσφερες.

Έλκη της Ηλιούπολης

Για να γνωρίσεις την πόλη που ζεις, από την καλή και την ανάποδη, πρέπει να την περπατήσεις.
Η Ηλιούπολη έχει το προνόμιο των μεγάλων πεζοδρομίων.
Σε πολλά σημεία υπάρχουν λωρίδες για τυφλούς.
Αισθάνεσαι, προς στιγμήν, ότι είσαι σε μια πολιτισμένη πόλη.

Αυτή η αίσθηση δεν κρατάει πολύ.
Το περπάτημα γίνεται μετ' εμποδίων.
Τα, καθέτως, παρκαρισμένα αυτοκίνητα σε προσγειώνουν στην ελληνική πραγματικότητα.
Οι πεζοί αναγκάζονται να βγαίνουν στο δρόμο.
Οι τυφλοί χάνουν, κυριολεκτικά, τον μπούσουλά τους.

Ένα πεζοδρόμιο έχει γίνει στεγασμένο πάρκιν και δίπλα υπάρχει η προειδοποίηση "παρακαλώ μην σταθμεύετε, έξοδος πάρκιν".

Σε έναν πολυσύχναστο δρόμο, έχουν βάλει μία μεγάλη κάθετη διαφημιστική πινακίδα πάνω στο πεζοδρόμιο.

Πιο κάτω, έχουν κατασκευάσει δύο σκάλες πάνω στο πεζοδρόμιο για να ανεβαίνουν στο σπίτι τους, ενώ το δικό τους χώρο (όπου θα μπορούσε να γίνει η σκάλα) τον έχουν κάνει αυλή!

Οι δημοτικοί άρχοντες δεν έχουν χρόνο για να ασχοληθούν με τόσο πεζά ζητήματα.

Όπου και να περπατήσεις, η Ηλιούπολη σε πληγώνει...

"Εις το πυρ το εξώτερον" οι αριστερά του Κυρίου

Επί Χότζα, είχε πάρει συνέντευξη ένας δημοσιογράφος από κάποιον άθεο, όπως δήλωνε ο ίδιος, Αλβανό.
Ο δημοσιογράφος τον ρώτησε αν φοβάται μήπως τον στείλει ο θεός στην κόλαση.
Αν υπάρχει θεός, απάντησε ο Αλβανός, και είναι δίκαιος, σίγουρα θα με στείλει στον παράδεισο, αν υπάρχει παράδεισος.
Αν, ενώ είμαι καλός άνθρωπος, με στείλει στην κόλαση, αν υπάρχει κόλαση, τότε ο θεός είναι άδικος και δε μου χρειάζεται.

Εθελότυφλοι και κροκόδειλοι

Με αφορμή την οικονομική κρίση, μισθωτοί και συνταξιούχοι οργίζονται γιατί η κυβέρνηση αφήνει στο απυρόβλητο τους επιχειρηματίες και παίζει με τη ζωή και την αξιοπρέπειά τους.

Τα δύο κόμματα εξουσίας δεν έκρυψαν ποτέ την πολιτική τους.
Στηρίζουν, πάντα, τους επιχειρηματίες και δίνουν, πάντα, ψίχουλα στους εργαζόμενους.

Το έκαναν και θα το κάνουν, γιατί αυτή είναι η ιδεολογία τους και ο οργισμένος λαός έδωσε και δίνει την ψήφο του σ' αυτήν την ιδεολογία.
Προς τι λοιπόν τόσος θυμός για τους κυβερνώντες;

Οι μεγαλοσυνδικαλιστές γίνονται εμετικοί όταν με διαπρύσιους λόγους "καταγγέλλουν" την ανάλγητη κυβέρνηση, ενώ οι ίδιοι είναι μέλη καλοπληρωμένων επιτροπών και μέλη της Κεντρικής Επιτροπής κομμάτων που έχουν την ίδια ανάλγητη πολιτική.

Οι μεγαλοδημοσιογράφοι, στυλοβάτες του συστήματος, χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για τη φτωχολογιά.

Κάποιοι οραματίζονται το σταλινισμό και τη δικτατορία του προλεταριάτου, διαιωνίζοντας, έτσι, την πολιτική των μονοπωλίων που οι ίδιοι καταγγέλλουν και, σωστά, θέλουν να ανατρέψουν.


Αυτό το σύστημα "προόρισται να ζήσει και θα ζήσει".

Δυο άδεια κιβώτια

Δυο παράλληλες πορείες

Οι επίλεκτοι του Άρη περπάτησαν, στις αρχές του 1945, από τη Ρούμελη μέχρι την Αλβανία .
Το πολιτικό γραφείο είπε στον Άρη να φτάσει στα σύνορα κι εκεί θα του έστελνε τα έγγραφα για τη διασύνδεσή του με τις "αδελφές" χώρες .
Εκείνες, του είπαν, θα τον βοηθούσαν να ξεκινήσει τον αγώνα του εναντίον των Εγγλέζων κατακτητών.
Και ο Άρης τους πίστεψε.
Δεν κατάλαβε το σχέδιο που ξευτέλιζε τον καπετάνιο του Ε.Λ.Α.Σ.

Δεν έπρεπε ο Άρης να διασαλεύσει την τάξη που είχε επιβάλλει η Γιάλτα και η Βάρκιζα.
Έπρεπε να απομακρυνθεί όσο πιο μακριά γινόταν από τα λημέρια του.
Στα σύνορα κατάλαβε το σχέδιό τους και, ερείπιο, πήρε το δρόμο της επιστροφής, για να πεθάνει, όπως είπε, στον τόπο του.
Το δημοσίευμα του Ριζοσπάστη, για το "δηλωσία μιζέρια", του έδωσε τη χαριστική βολή.
Όταν τον κύκλωσαν οι συμμορίες, δεν προσπάθησε να ξεφύγει, δεν είχε λόγο να ζήσει...

Την ίδια σχιζοφρενική πορεία παρακολουθούμε και στο "Κιβώτιο" του Άρη Αλεξάνδρου.

Οι 34 επίλεκτοι σύντροφοι, το 1949, λίγο πριν λήξει ο εμφύλιος, είχαν αναλάβει την αποστολή να μεταφέρουν ένα σιδερένιο κιβώτιο από την πόλη Ν στην πόλη Κ.
Είχαν την ψευδαίσθηση ότι στο κιβώτιο υπήρχε κάτι πολύ σημαντικό, που έπρεπε πάση θυσία να παραδώσουν στην πόλη Κ.
Από αυτό το κάτι εξαρτιόταν, όπως τους είχαν πει, το μέλλον του τόπου αλλά και του κόσμου.
Όσοι δεν μπορούσαν να αντέξουν την εξαντλητική πεζοπορία, έπρεπε να "κυανισθούν", για να μην πέσουν στα χέρια του "εχθρού".
Τελικά, σώθηκε μόνο ένας.
Παρέδωσε το κιβώτιο στην πόλη Κ, αλλά προφυλακίσθηκε με την κατηγορία ότι ο εχθρός, στη διάρκεια της πορείας, είχε αλλάξει το γεμάτο κιβώτιο με ένα άλλο, άδειο.
Εξ αιτίας του, η αποστολή, αποστολή "αυτοκτονίας", όπως τους είχαν πει, απέτυχε και τώρα έπρεπε να δώσει λόγο γι αυτήν την αποτυχία.

Στις σελίδες του "κιβωτίου" ξετυλίγεται όλη η τραγικότητα της αριστεράς.

Το άδειο, και μάλιστα οξυγονοκολημένο, σιδερένιο κιβώτιο, η ψευδαίσθηση των επίλεκτων συντρόφων, ο υποχρεωτικός κυανισμός των ανήμπορων, οι σφραγισμένες κόλλες στις οποίες έγραφε την απολογία του ο ύποπτος σύντροφος, και πολλά ακόμη, σκιαγραφούν τον μονολιθισμό και την ιδεολογική "ορθοδοξία" που μέχρι σήμερα κατατρύχει τα σωθικά της αριστεράς.